Στη Νιότη

Αθήνα 2011

Νιότη που βαυκαλίζεσαι στους αιώνες
της ομορφιάς, συ είσαι τα’ αέναο φώς.
Την κόμη μου θωπεύουν οι χρυσαφένιες σ’ ηλιαχτίδες,
τον ερχομό σου μου ανήγγειλ’ ο Θεός.
Συ ‘σαι η κόρη της Ηούς
συ κι η μητέρα της ζωής,
η αλήθεια που ευρίσκεται στο φώς
ο γεννημένος στην καρδιά μου μαινόμενος σεισμός.
Έαρ της ζωής,
ροδοστεφή λάμψη της αυγής,
συ τους οφθαλμούς μου με δάκρυα πληροίς
και τις αισθήσεις παραλύεις.
Στον ήσυχο αιθέρα,
μέλπεις ελεγείες όλ’ ομορφιά και θλίψη
και με φωνή μελίρρυτη καλείς
έναν πόθο που ποτέ δεν λέει να σβήσει.
Print Friendly, PDF & Email