Ο χρόνος είναι εδώ

Ο χρόνος είναι εδώ. Τον επινόησα εγώ για να ορίσω κάπως την ύπαρξή μου. Ο χρόνος μετριέται με το πετάρισμα των βλεφάρων μου τις ώρες που δεν έρχεται ο ύπνος. Ο χρόνος ξεπηδάει από την οθόνη της τηλεόρασης, όταν την ανοίγω όπως όλοι όσοι, πάνω στο όχημα του σιωπηλού τους δωματίου, διασχίζουν με μάτια ανοιχτά τη νύχτα.

Η και με κλειστά. Ανοίγει τη δικιά του οθόνη τότε, και μου μιλάει νοσταλγικά, επιστρατεύοντας παλιά μισοτελειωμένα όνειρα, ενώ, την ίδια στιγμή, με βάζει να ψάχνω για καινούργια, που θα πρέπει, οπωσδήποτε, να ολοκληρώσω τούτη τη φορά.

Ο χρόνος υπάρχει γύρω μου, μέσα μου, μακριά μου.

Στοιχειοθετείται από αστερισμούς, που, πριν σβήσουν, φρόντισαν να εξευτελίσουν τα βήματά μου και τη νόησή μου. Πολλές φορές συλλογιέμαι πως, πολύ πιθανόν, να είμαι κι εγώ ένα σβησμένο άστρο και πως αυτό που ζω, ή που μου φαίνεται ότι ζω, είναι μια παλιά τελειωμένη κατάσταση, που με γελοία απελπισία προσπαθώ να δικαιολογήσω, να επιμηκύνω.

Ο χρόνος περπατάει στα τέσσερα με τα πόδια του σκύλου μου, που δώδεκα χρόνια τώρα, ξεφυτρώνει κάτω από το κρεβάτι μου κάθε πρωί όλο και πιο δύσκολα, είναι αλήθεια. Τεντώνει τα πόδια του, το κορμί του, απορώντας που οι κλειδώσεις του αντιδρούν πια. Με κοιτάζει στα μάτια κι είμαι σίγουρη  πως έτσι και μπορούσαμε να ανταλλάξουμε απόψεις, αυτός που θα έμενε με το στόμα ανοιχτό, δεν θα ήταν εκείνος.-

Ο χρόνος έρπει. Ο χρόνος πετάει. Ο χρόνος αντιστρέφεται, κοιτάζει τον κόσμο ανάποδα και κοροϊδεύει. Ο χρόνος παίρνει το σχήμα της κούρασης, ο χρόνος εκμηδενίζεται μέσα στη χαρά και τη συμπαρασύρει. Ο χρόνος απλώνεται στη λύπη, διογκώνει την αναποδιά, παίρνει σφουγγάρι, σβήνει, επουλώνει όπως όπως. Ο χρόνος κρατάει κουβάδες και βάφει. Πολλές φορές το βάψιμό του, δεν έχει συγκεκριμένο χρώμα, έτσι που βουτάει αδιάφορα το πινέλο

του πότε στον ένα κουβά πότε στον άλλο. Γι’ αυτό και το χαμόγελό μου, ποτέ δεν είναι καθαρό λευκό ή καθαρό κόκκινο. Αν προσέξεις έχει και γκρίζο μέσα.

Ο χρόνος στέκει αμήχανος μπροστά στην αγάπη. Τα όπλα του, τα σύνεργά του, πέφτουν τότε. Τότε η αγάπη τον παίρνει, τον κάνει φτερό, τον κάνει τραγούδι, τον κάνει φιλί και δάκρυ, τον κάνει χέρι με ομπρέλα στη βροχή, τον κάνει ώμο τρυφερό να γέρνει το κεφάλι…

Ο χρόνος είναι κατασκεύασμα δικό μου. Οριοθετώ το φόβο μου με τις βελόνες του, που πότε δείχνουν δώδεκα μεσάνυχτα, πότε έξη το πρωί.

Ο χρόνος μου χρειάζεται, ώσπου να με καταλύσει και να τον καταλύσω.

Γιοβάννα

Print Friendly, PDF & Email