Ο δεσμώτης μας

Εκείνο που μάς θέλγει στις κινηματογραφικές περιπέτειες, είναι ότι ο πρωταγωνιστής, όσα παθήματα κι αν τού έχει επιφυλάξει το σενάριο, στο τέλος επιβιώνει. Δέκα τον πυροβολούν κανένας δεν επιφέρει καίριο πλήγμα ! Παρά μόνον κάτι εκδορές, που στο επόμενο καρέ θα έχουν επουλωθεί ! Ένα πλήθος από «μούσκλα» τον δέρνει, αφήνοντάς τον ξέψυχο, αλλ’ αυτός θα τους προλάβει στο επόμενο μπαρ, πριν απολαύσουν μιά γουλιά επινίκιου ποτού !

Όμως, κάθε ταινία που σέβεται τους θεατές της, δεν επιφυλάσσει σωτηρία σε εκείνον που δέχεται ύπουλα, αδελφικά χτυπήματα. Όχι φυσικά ο ήρωας, που πρέπει να επιβιώσει ως τους τίτλους τέλους, στην αγκαλιά τής, λυγομένης ομορφούλας του, αλλά κάποιος κομπάρσος. Κι αυτό, επειδή η αδελφική μαχαιριά, είναι πάντα θανατηφόρα ! Γνωστά αυτά καί αρεστά.
Μόνο που στην ζωή το αίσιο τέλος είναι στο στάδιο τής ευχής. Ο πρωταγωνιστής, όσο κι αν είναι οπλισμένος με αξιοσύνη καί αρετές, είναι θύμα στα θανατερά «εξ οικείων βέλη» !
Αγαπητοί φίλοι.
Το σενάριο που θέλει τον Ελληνικό Πολιτισμό να πρυτανεύει κυρίαρχος, όπως αρμόζει στην μεγαλωσύνη του, δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αντίθετα υφίσταται την απαξίωση κομπάρσου. Με απηνές κυνηγητό. Με χτυπήματα που συνθλίβουν τις δυνάμεις του. Με αιχμαλωσία, που τον αφήνει «υπό το μόδιον», στην αφάνεια τών καιρών του καί σταθερά απόντα !
Δυστυχώς τα σενάρια που θέλουν τους αντιπάλους του εκτός Ελλάδος, συγγράφονται μόνο από ευφάνταστους ρέκτες συνομωσιών. Οι «κακοί» ευρίσκονται εντός τών τειχών καί έχουν ειδικότητα «αδελφικού χτυπήματος». Έτσι, στην εποχή τής κυρίαρχης Εικόνας καί ταχύτατης Διάδοσης, το πρόσωπο τού Πολιτισμού μας δεν εμφανίζεται καν στους δέκτες, ακόμα καί τού δικού μας ενδιαφέροντος ! Η θύραθεν παιδεία δεν έχει μεταφράσει την παρουσία του στις τελευταίες γεννιές. Το πρόσωπό του αγνοείται !
Καί τι «πρόσωπο» ! Μιά πάγκαλη μορφή, γεννημένη από διδάγματα πιονέρων στοχασμού, κοσμημένη από μεστούς λογοτέχνες, επιστήμονες καί έντιμους μύστες, λαξευμένη από σμίλη, χρωστήρα καί αυλό καί πάντα προικισμένη με αυτοφυή αίγλη από το οικόσημο: «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ». Κι όμως. Η Ελλήνων μαθητεία απέχει τών πηγών του. Γραικύλοι ποδηγετούν τους «διψώντες» σε βάλτους καί άφρονες ορχούνται υπό τον καταιονισμό λασπουριάς ! Οι εισαγόμενοι κλώνοι, βρήσκουν χώρο σε τόπο οργιώδους βλάστησης…
Αλλά τούτα εν καιρώ.
Φίλοι μου, συγχωρείστε με. Άρθρο γράφω όχι επικήδειο. Γι’ αυτό σταματώ. Όχι πριν σαλπίσω την συμβολική μορφή τού Κυναίγειρου. Με νύχια καί δόντια δίδεται ο αγώνας γιά προικώα, υπερώα καί ηρώα. Ο Ελληνικός Πολιτισμός πρέπει να υπερυψωθεί, πάνω απ’ τα μίζερα τείχη τής σημερινής τύχης του. Να πάρει την θέση του, ανάμεσα στους μιμητές, ατόφιος αυτός. Με φτερά εμάς ! ΟΛΟΥΣ.
Το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας, καλεί τους Δαίδαλους μαζί του
Print Friendly, PDF & Email