Δυο Χρυσά Μετάλλια

   Τρίτη 4 Αυγούστου 1936.

Στο Χιτλερικό Βερολίνο έχουν ήδη ξεκινήσει και διεξάγονται οι 11οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες.  Ο Χίτλερ πιστεύει πως έχει μια θαυμάσια ευκαιρία επίδειξης ενός πανίσχυρου και οργανωμένου κράτους, ικανού να πρωταγωνιστήσει παγκοσμίως σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Ο συνεργάτης του Γκαίμπελς, από καιρού δημοσίευε τις αρνητικές κυβερνητικές απόψεις για τους μαύρους και τους Εβραίους, προκαλώντας έτσι διεθνείς αντιδράσεις, ενόψει κυρίως των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων. Στις Η.Π.Α. η τελική απόφαση για συμμετοχή στους Αγώνες ελήφθη με μόλις δύο ψήφους διαφορά, και μόνο όταν λίγο πριν την έναρξη οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να υποσχεθούν στην παγκόσμια κοινότητα, ότι δεν θα υπάρξουν φυλετικές διακρίσεις. Έτσι με αυτή την διαβεβαίωση, ξεκίνησαν απρόσκοπτα οι 11οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου.


Την 4η Αυγούστου το πρωί, στο Ολυμπιακό Στάδιο, διεξάγεται ο προκριματικός του άλματος εις μήκος. Κύριοι διεκδικητές του χρυσού μεταλλίου, ο μαύρος Αμερικανός Τζέσσε Όουενς και ο Γερμανός εκπρόσωπος της Αρίας φυλής, Λουτζ Λονγκ. Δύο αθλητές που συναντώνται για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή τους, αγωνιζόμενοι στο άλμα εις μήκος.
Ο μαύρος Αμερικανός αθλητής Τζέσσε Όουενς, κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο μήκος, απόγονος σκλάβων, ζούσε σε γκέτο μια ζωή που σίγουρα δεν θα ευχόταν να τη ζήσει ούτε ο χειρότερος εχθρός του. Δέχθηκε πάμπολλα κρούσματα ρατσισμού εντός Αμερικής, εργαζόμενος, τρώγοντας και διαμένοντας σε χώρους ειδικά για μαύρους. Όμως αυτός οπλισμένος με υπομονή και επιμονή, απαντούσε με ρεκόρ στο στίβο, στον οποίο έχει ήδη αρχίσει να διαπρέπει.
Αντιθέτως, ο Γερμανός Λουτζ Λονγκ γεννημένος στην κοσμοπολίτικη Λειψία, έχει σπουδάσει δικηγόρος στη Δρέσδη και εργάζεται στο Αμβούργο. Το οικογενειακό του περιβάλλον γεμάτο γιατρούς, δικηγόρους και αξιωματικούς, ονειρεύεται για τον Λουτζ το χρυσό μετάλλιο, πράγμα πολύ φυσικό και συμβατό με την Άρια καταγωγή και προοπτική του. Ο ίδιος ψηλός 1.84 και ξανθός, ονειρεύεται το πιο ψηλό σκαλί του ολυμπιακού πόντιουμ.
Αυτοί οι δύο κόσμοι το πρωινό της Τρίτης 4 Αυγούστου συναντώνται στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, γεμάτοι όνειρα και ελπίδες, ότι θα κερδίσουν το χρυσό μετάλλιο και θα γεμίσουν από υπερηφάνεια την οικογένειά τους και την πατρίδα τους.
Οι διοργανωτές Γερμανοί επευφημούν τον αθλητή τους, θέλουν να κερδίσει, ξέρουν ότι μπορεί. Ξέρουν όμως ότι ο άλλος…ο μαύρος, κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Όμως ο δικός τους μέσα στην πατρίδα τους, θα νικήσει. θα χάσει ο …μαύρος. Δεν μπορεί παρά να νικήσει το λευκό χρώμα.
Ο προκριματικός ξεκινάει. Το όριο για την πρόκριση στον βραδινό τελικό, σχετικά εύκολο…μικρό, μόλις 7.15. Ξεκινούν τις προσπάθειές τους. Έρχεται και η σειρά του μαύρου Αμερικανού να δοκιμάσει… Άκυρο…Οι κριτές του ανακοινώνουν, προς έκπληξή του, ότι έχει κάνει δύο άκυρα, προφανώς χρεώνοντάς του ως άκυρο και ένα από τα προηγούμενα δοκιμαστικά του άλματα. Ένα άκυρο ακόμη και βρίσκεται εκτός τελικού. Ενός τελικού που γι΄ αυτόν είναι εξαιρετικά εύκολο να συμμετάσχει, καθότι οι επιδόσεις του έως τότε ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες από το όριο πρόκρισης.
Όμως το άγχος αρχίζει να τον καταλαμβάνει. Η πιθανότητα ενός ακόμη άκυρου είναι ορατή. Το σφρίγος και το πάθος του θρυμματίζονται. Οι ελπίδες του για πρόκριση μειώνονται.
Οι Γερμανοί θεατές του σταδίου, αρχίζουν να νοιώθουν ως πολύ πιθανή την απουσία του Τζέσσε από τον απογευματινό τελικό. Αρχίζουν να θεωρούν από τώρα νικητή τον Λουτζ. Τον βλέπουν ήδη στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Η χαρά τους τεράστια, που το χρυσό μετάλλιο θα αποκτήσει γερμανικό χρώμα.
Εκεί που όλα είναι τόσο θετικά και ευοίωνα γι΄ αυτούς, πλησιάζει τον Τζέσσε Όουενς, ένας άνθρωπος που κανείς δεν πίστευε ότι θα το  κάνει. Ήταν ο δικός τους ο . Ο Λουτζ θαυμάζει τον αθλητή για τα προσόντα και το θάρρος του. Τον θέλει στον απογευματινό τελικό.
Του υποδεικνύει να θεωρήσει ως βαλβίδα μια γραμμή πριν από την κανονική βαλβίδα, η οποία να προηγείται κατά ένα πόδι (30 εκατοστά). Αν βγει άκυρος σ΄ αυτήν την εικονική βαλβίδα, προφανώς δεν θα είναι άκυρος και στην κανονική. Του αξίζει ο τελικός. Το θέλει πολύ κι αυτός. Κι αν τον νικήσει στον τελικό, η νίκη του θα έχει άλλη αξία, μεγαλύτερο βάρος, γιατί θα έχει κερδίσει τον καλύτερο. Κι αυτός το ξέρει καλά.
Ο Τζέσσε ξεκινάει, ο Λουτζ τον ενθαρρύνει να «πετάξει» όσο πιο μακριά μπορεί. 7.64. Ο αμερικανός τα καταφέρνει. Προκρίνεται πανηγυρικά. Ο Λουτζ τον πλησιάζει με ειλικρινές βλέμμα θαυμασμού και εκτίμησης και τον συγχαίρει θερμά. Και όλα αυτά στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, μπροστά στα μάτια των αρχών του ναζισμού, μπροστά στα μάτια 100.000 και πλέον θεατών, μπροστά στα μάτια του Χίτλερ.
Το απόγευμα το στάδιο ήταν κατάμεστο. Όλοι περιμένουν το θαύμα από το Λουτζ. Οι συμβουλές όμως που έδωσε στον αντίπαλό του, είχαν ήδη δυσαρεστήσει πάρα πολλούς.
Η ανωτερότητα του Όουενς ήταν ορατή από την αρχή του τελικού. Στο τελευταίο του άλμα ο Αμερικανός πετάει πραγματικά στα 8.06 και κατακτά το χρυσό μετάλλιο, παρά την απέλπιδα προσπάθεια του Λονγκ που με άκυρο έκτο άλμα, μένει στα 7.87 της πέμπτης προσπάθειας και στη δεύτερη θέση. Και πάλι εκεί ο Γερμανός, να συγχαρεί το μεγάλο του αντίπαλο και άξιο Ολυμπιονίκη.
Έτσι μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, μπροστά στους Γερμανούς ο Λονγκ συμβουλεύει, ενθαρρύνει και συγχαίρει τον αντίπαλό του. Κάνει δηλαδή την υπέρβαση, δίνοντας έτσι ένα μάθημα Ολυμπισμού, που ταξιδεύει από τότε έως σήμερα ως ύψιστη αθλητική, ανθρωπιστική, αλλά και κοινωνική διδαχή.
Με τα Ολυμπιακά Ιδεώδη να ίπτανται πιο ψηλά από τους ανθρώπους και τις μικρές εφήμερες επιθυμίες τους, με τα μεγάλα, σημαντικά και παντοτινά να πρωταγωνιστούν έναντι των μικρών, ασήμαντων και εφήμερων, έληξε αυτός ο σπουδαίος, ο σπουδαιότερος ίσως Ολυμπιακός Αγώνας. Με το Ολυμπιακό Πνεύμα θριαμβευτή και το Λονγκ πανάξιο πρεσβευτή Αρχών, Αξιών, Ιδανικών και Προτύπων.
Το Ολυμπιακό Φως, που για πρώτη φορά άναψε στην Ολυμπία και ταξίδεψε 3.075 Χιλιόμετρα, έφθασε στο Βερολίνο για να εξαγνίσει και να θεραπεύσει. Έφθασε μεταφέροντας το ενστάλακτο νέκταρ του Ολυμπισμού, για να ξεδιψάσουν οι διψασμένες ανθρώπινες ψυχές από φιλία, αγάπη, αποδοχή στη διαφορετικότητα, αλτρουισμό, ειρήνη και δημοκρατία.
Έφθασε από τις όχθες του Αλφειού, για να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από τους αλφούς (1) της ανθρώπινης κακίας και του ανθρώπινου μίσους.
Έφθασε και φώλιασε στην ψυχή του Λονγκ, που λειτουργώντας όπως η δική μας Αντιγόνη, έθαψε τις Ερινύες του ρατσισμού, του φόβου και της έλλειψης σεβασμού στις αξίες, της έλλειψης  κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και ο Λονγκ, ως σύγχρονος σπονδοφόρος κήρυκας των Ολυμπιακών Αγώνων, διαλαλεί το Πνεύμα, το Φως, τις Ιδέες στις «ανοιχτές» και φωτεινές ανθρώπινες ψυχές. Παραμένει ο διαχρονικότερος χρυσός Ολυμπιονίκης του Πνεύματος, της Αγάπης και του «ευ αγωνίζεσθαι».
Λίγα χρόνια μετά και ενώ έχει γεννηθεί ο γιός του, ο Λονγκ βιώνει την εμφανή πικρία, αποστροφή ίσως, μερίδας των συμπατριωτών του, γιατί είχε χαθεί το χρυσό μετάλλιο στο μήκος, με δική του «ευθύνη». Και αυτό το βάρος ήταν που πίκραινε την ψυχή του, αν και πίστευε πως είχε πράξει το ορθόν. Μια αγωνία τον βάραινε ακόμη. Να εξηγήσει στο γιο του, πριν οι Κασσάνδρες πικράνουν την ψυχή του παιδιού του. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Ο γιος του ήταν ακόμα βρέφος. Και ενώ δεν πρόλαβε να του εξηγήσει, τον κάλεσαν στον πόλεμο.
Το 1943 βρισκόταν στη Σικελία. Στο Σαν Πιέτρο. Στις 10 Ιουλίου οι σύμμαχοι έκαναν απόβαση. Έγινε μάχη φονική. Ο Λονγκ τραυματίζεται. Τον περισυλλέγει ένα πρόχειρο αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο. Εκεί έζησε μόλις 4 μέρες. Μέχρι τις 14 Ιουλίου. Και ανάμεσα στην οδύνη των τραυμάτων και στην αγωνία του θανάτου, παρούσα και πιο δυνατή από κάθε άλλη φορά, η αγωνία να μάθει ο γιός του. Να μάθει την αλήθεια.
Μα αν ο ίδιος δεν «μπορέσει»;
Εκεί βρήκε τη δύναμη , που του χάρησε το Ολυμπιακό Φως, το οποίο  ταξίδεψε μέρες ολάκερες και νύχτες από την Αρχαία Ολυμπία, να γράψει ένα γράμμα στον ακριβό του φίλο. Στο Τζέσσε Όουενς.
«Η καρδιά μου μου λέει ότι πιθανώς αυτό είναι το τελευταίο γράμμα, που γράφω στη ζωή μου. Αν αποδειχθώ αληθινός, σε εκλιπαρώ για ένα πράγμα. Όταν τελειώσει ο πόλεμος, πήγαινε να βρεις το γιο μου και πες του για τον πατέρα του. Μίλησέ του για τον καιρό που ο πόλεμος δεν μας χώριζε και εξήγησέ του ότι τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά, μεταξύ των ανδρών αυτού του κόσμου».
Ο αδελφός σου Λουτζ.
Είναι απολύτως εμφανής η επιθανάτια αγωνία του Λονγκ, να μάθει ο γιος του πράγματα καλά γι΄ αυτόν. Να μην τον προλάβουν οι σειρήνες της παραπληροφόρησης, του ψεύδους και της κακίας.
Και επέλεξε τον καλύτερο ευαγγελιστή της αλήθειας, της αγάπης και του Ολυμπιακού Πνεύματος. Τον αδελφό του Τζέσσε (2). Γνώριζε καλά ότι ο μοναδικός του φίλος ήξερε. Ήξερε τι τους ένωσε, τι τους φώτισε, τι τους γέμισε την ψυχή τους.
Το ίδιο Φως που οδήγησε το δικό του δρόμο και τα δικά του όνειρα. Το ίδιο Φως που καλούμε να φωτίσει τα σημερινά δύσβατα σκοτεινά μας μονοπάτια.

  (1) Σύμφωνα με τον Στράβωνα η ονομασία Αλφειός οφείλεται στην ιδιότητα του νερού του ποταμού να θεραπεύει τους αλφούς (σημάδια) της λέπρας.
   (2) Ο Όουενς έκανε πράξη την επιθυμία του φίλου του, επισκέφθηκε μετά τον πόλεμο το γιο του στη Γερμανία και του μίλησε για τον πατέρα του και τα μεγάλα ιδανικά και αξίες, που κοσμούσαν την προσωπικότητά του. Το 1999 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο, προσκλήθηκαν από την IAAF και τιμήθηκαν, η εγγονή του Τζέσσε Όουενς και o γιος του Λουτζ Λονγκ με τις οικογένειές τους.

Print Friendly, PDF & Email